Wendy T. - „Daar moet je gewoon doorheen“

Ik hoor het me nog zeggen: „Ik ben als volwassene nog nooit zo fit geweest.” Een goede baan, sportief actief. Duiken.

Twee jaar lang intensieve krachttraining. Hardlopen na een lange blessure. En toen ...

Op woensdagochtend werkte ik thuis. Na de zomer van 2018 was 3 oktober de eerste iets koelere dag en ik had het koud.

Onder mijn vest stak ik mijn handen onder mijn oksels en voelde een verdikking aan de zijkant van mijn linkerborst. Mijn man voeldehet ook.

Dus belde ik mijn huisarts op. Hij zei: „Ik maak wel even een afspraak in het ziekenhuis.” Hij klonk niet echt bezorgd. Ik kreeg een afspraak op vrijdag, zodat ik mij niet het hele weekend zorgen hoefde te maken.

Mijn man vroeg nog: „Zal ik meekomen?” Door de reactie van mijn huisarts vond ik dat echter niet nodig: „Ach nee, het is maar een routinecontrole.”

Ik werd in het borstcentrum onderzocht; eerst een mammografie, daarna
een echo. „Ik heb niets bijzonders op de foto’s gezien”, zei de radioloog. Ik was gerustgesteld. Totdat hij mijn oksel aftastte.

„Ik doe toch een biopsie. Ook van de oksel. Daar is een vergrote lymfklier.” Oh. Okay. „Wat blijft u rustig”, zei de verpleger. Op dat mo moment begonnen mijn handen te trillen. De radioloog gaf mij een brief voor het borstcentrum mee.

„Moet ik mij zorgen maken?”, vroeg ik. Hij keek ernstig en zei: „Ik kan niet zeggen dat u zich geen zorgen hoeft te maken.”

 

„Reken er maar niet op dat alles
in orde is!”

„Wat heeft de radioloog u verteld?“, vroeg de verpleger in het borstcentrum. De tranen schoten in mijn ogen. De mededeling in de brief was heel zorgwekkend. De week erop zou ik de definitieve uitslag krijgen. Ik vroeg nog of alles gewoon in orde kon zijn. „Reken er maar niet op dat alles in orde is.” Paf. Daar sta je dan. En moet je je man opbellen en zijn wereld compleet op z’n kop zetten. Je ouders.

Je vrienden en vriendinnen. Vanaf dat moment volgden de gebeurtenissen elkaar in hoog tempo op. Een tumor in de borst, uitzaaiingen in de oksel. Een PETScan: Zijn er nog meer uitzaaiingen? Binnen 1,5 week verander je van kerngezond naar ernstig ziek, misschien zelfs doodziek. Je hebt echter geen tijd om dit een plek te geven. Je moet er gewoon doorheen. Positief was dat ik door mijn sport zo fit was. De PET-scan was gelukkig in orde.

Een gezond lichaam is niet meer
vanzelfsprekend. Daarom ben ik
verdrietig.

 

Snel daarna begon de behandeling. Chemo- en immunotherapie. Tijdens de zes cycli werd ik steeds zieker. Ik verloor mijn haar en kon niet meer eten.
Ik was ontzettend moe, kreeg pijn in mijn botten en zenuwpijn. Chemotherapie redt je leven, maar maakt ook veel kapot. Tijdens deze periode waren er
twee lichtpuntjes. Ten eerste het FIT-programma. Een lichte fysiotherapie met lotgenoten, want beweging tijdens de chemotherapie heeft een aantoonbaar positief effect.

De deelneemsters kunnen de behandelingen beter verdragen dan patiënten die zich niet regelmatig bewegen. Ten tweede de fantastische sportwereld
waarvan ik al deel uitmaakte. Ik vertelde mijn verhaal op Instagram en kreeg fijne reacties vanuit de loopcommunity. Mijn ANITA-lady’s voelden enorm met mij mee. Plotseling was ik in tweeërlei opzicht een ANITA-lady. Enerzijds ambassadrice van de geweldige Anita active sportbeha, en anderzijds ook
aangewezen op de mooie Anita care lijn, welke modellen mij na de borstsparende operatie en tijdens de bestralingen enorm hebben geholpen. De invasieve behandelingen zijn nu afgesloten, maar helaas was dat nog niet alles.

Er volgt nu een half jaar lang immunotherapie en zeker nog vijf jaar hormoontherapie. Bovendien zijn mijn lichaam en ziel enorm veranderd. Borstkanker is een diagnose waarbij nooit vaststaat dat je definitief genezen bent. Ik heb goede kansen, maar desondanks drukt het een stempel op mijn verdere leven. Een gezond lichaam is niet meer vanzelfsprekend en daarom ben ik verdrietig.

Ik blijf altijd onder controle en daardoor zijn er steeds weer angstige momenten. Wat helpt, is te zien waartoe een lichaam in staat is. De eerste keer hardlopen tijdens de revalidatie zal ik nooit vergeten. De tranen parelden over mijn wangen, het ging weer! Duiken na medische toestemming. Oog in oog met een zeepaardje en genieten van de schoonheid die de natuur te bieden heeft. Weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam dat mij zo heeft bedrogen.

Sport en alles wat daarmee verbonden is, is fantastisch. Hierdoor heb ik deze zware tijd mentaal en lichamelijk doorstaan. Ik hoop dat ik nog lang ambassadrice van ANITA mag blijven en mijn liefde voor de sport mag doorgeven. Opgelet wereld, ik kan en wil het!